Spot On


Met ‘Spot On’ halen we deze schilderijen op de website één voor één voor het voetlicht. We belichten de achtergrond van het schilderij en zoomen in op kernbegrippen. Dit werpt licht op de overwegingen van de kunstenaar en biedt een podium voor het verhaal dat hij met zijn kunst wil vertellen.






Het verhaal van dit schilderij


WIE SJOEËN 

Het is vochtig, zelfs nat. Ik ben weer in mijn atelier-container. Het hakt erin, inmiddels twee dagen achter de rug van vroeg op en erg laat naar bed. Voor mijn doen veel te weinig slaap. “Had ik niet beter in de container kunnen blijven overnachten” dit popt in mijn gedachten op. Een douche en een waterbed thuis doen wonderen en zover is Hoensbroek niet van Landgraaf vandaan. Hoeveel energie het ook kost, ik krijg veel terug van dat wat ik ervaar. Het is niet het fysieke deel, maar het mentale aspect wat veel van mij vraagt, energieportretten schilderen.

“Goedemorgen mannen”, Jules en zijn crew zijn er nog, zij hebben de hele nacht doorgewerkt. Wij zijn buren achter main stage. Direct achter de central office zit ik en zij daar weer naast, twee zeecontainers doen dienst als veilige havens. Voor de crew een plek om even op adem te komen tussen alle changementen door. Het zijn geen beroepsroadies of stage hands gek genoeg, zij hebben allen een baan en nemen vakantiedagen op om op Pinkpop met flight cases te sjouwen. Het is een virus, zeggen ze. Ik herken dit wel, dat kermis-gevoel heeft iets magisch. Opbouwen, vrijgeven voor entertainment, afbouw en weer de volgende. Een raar fenomeen, of toch niet?

Het is dat ‘onderdeel zijn van een iets’ wat niet te benoemen is en wat de meeste banen of beroepen niet kunnen bieden. Iedereen is daar naar opzoek en zij hebben een weg gevonden om heel dichtbij te komen. Voor een paar dagen per jaar dan.
Dat is anders met Jules. Hij is de pro, hij is een baas, hij ademt stage, is stage en straalt dit ook uit. De titel stagemanager is niet dekkend voor wie hij is. Wij kennen elkaar vanuit de l’Arteaux-periode toen dat virus bij mij ook sterk actief was. Het is niet weg echter mijn zielenroep is sterker nu en zegt ‘schilder, speel met de magie van het leven’. That’s what I do, that’s what I came for.

Er staan enkele doeken op mij te wachten, ik ga aan de slag voordat ik mijn afspraak met Jan Smeets heb. Het is maandag, dé Pinkpop-dag vanuit een nostalgisch historisch perspectief gezien. De openingsact ga ik vastleggen op linnen en ik heb Jan daarbij uitgenodigd om de eerste verfstreken aan te brengen.

The Fratellis openen de maandag. Bovenaan de trap van main stage staan zij te wachten, ik ook. Jan, Eric en Giel verzorgen de aftrap en aankondiging, maar wie gaat er voor?
Bij het zien van Giel zegt de zanger van de band: ”Oh no, not that song, please no…”. Voor Giel betekende Chelsea Dagger een levenselixer tijdens Serious Request. En heel het veld weet dit en duh duh duh da da da duh nuh nuh nuh nuuh’t reeds bij het zien van Giel. Tja, de band moet er toch aan geloven. Maf, heb je een hit met een song en dan speel je het niet graag. Wat zit daar achter?
Goed, alle drie hebben zij hun moment genomen. Ieder met een eigen zwaartepunt, ik zeg remise, in een driehoeksverhouding.

Op mijn aanwijzing begint Jan aan de eerste streken op het doek. Kijk, zijn ogen fonkelen van vreugde, het kind in de mens wordt wakker. Een variant op wat de stage crew ook heeft. Gaandeweg wordt hij steeds serieuzer en vol overgave volgt hij mijn horizonlijn. This is serious stuff, my request.

Ik dank Jan, hij vervolgt zijn weg, hij kent elke grasspriet en kever en weet wie waar woont en vooral wie er niet woont en niet hoort te zijn naar zijn bevindingen. Binnen de tijdelijke grenzen van het festival heeft alles een andere orde en rangorde. Ik heb een bijna heilig eiland binnen dit geheel, van buiten herkenbaar als een zeecontainer, van binnen is het eerder doctor Who. In plaats van een telefooncel is mijn teletijdportaal nu ‘het openingsmoment’, ik begin de tijdreis en schilder.

Het resultaat heet ‘Clash Of Ego’s’, what’s in a name. Oordeel zelf. Zie je het publiek? Soms zie je meteen wat het schilderij verbeeldt, soms duurt het wat langer. Wanneer het eenduidig lijkt, is er meestal iets anders aan de hand. Dit is zo’n doek. De oppervlakkig ogende duidelijkheid wil nog niet prijsgeven wat erachter schuil gaat. Misschien willen de hoofdrolspelers dit ook niet. Dat moment komt beslist.
Het schilderij is van de oostelijke regio naar de westelijke regio verhuist. Is het daarmee oost west thuis best?

Hoe kunnen we naar dit schilderij kijken? We stellen een aantal vragen aan de hand van wat we zien.
Het is een liggend schilderij, formaat 70×200 cm, een horizon. Is het een landschap, fysiek of in overdrachtelijke zin? Wie kijkt naar wie, is het perspectief vanàf het podium of náar het podium? Is het een horizon waar die bekende stip op staat? Of is het gewoon een grens tussen twee werelden?
Wat betekent clash in deze? Wie heeft welke rol in deze clash? Wat is het dat er botst, zijn het de ego’s? Of gaan de ego’s over grenzen heen? Wat vindt de menigte er van?

Een ego is nodig om het doorzettingsvermogen te voeden, dan staat het in dienst van iets anders. Als solitaire kracht heeft het ego een eerder uit elkaar drijvende werking.

De thematieken die je op deze manier uit het schilderij kunt halen, zijn niet aan tijd gebonden. Het is een energie die buiten tijd en ruimte staat. Zelfs de hoofdrolspelers zijn slechts de portalen om tot een ander energieveld te komen. Zij dragen een persoonlijke noot en een collectieve betekenis.
Wanneer je, door te kijken naar het schilderij, zaken kunt gaan benoemen en van hieruit het abstracte niveau kunt binnentreden, dan ben je op het level waar de oplossingen liggen.

Begin met het herkennen van eenvoudige figuren, kleuren en vormen. Sta emoties toe die delen uit het schilderij bij je oproepen en ga vandaar uit naar een breder zichtpunt. Dit is een eenvoudige manier om in het schilderij te geraken.
Haal de context erbij waarbinnen het schilderij gemaakt is. In dit geval het Pinkpop-festival en de waarde van de maandag in de geschiedenis en de betekenis hiervan voor Jan Smeets.

Misschien komen er antwoorden op keuzes die gemaakt zijn of juist niet gemaakt zijn. Misschien is Pinkpop slechts de vertegenwoordiger voor een collectiever Limburgs gegeven. Dog and underdog. Een aantal zaken heb ik over de jaren heen reeds mogen zien. Ik ben nieuwsgierig wat het met jou doet, laat het me weten.

Een ogenschijnlijk eenvoudig schilderij met een verdekte diepere laag. Erg actueel. Waar staat Pinkpop, waar gaat het heen?
Waar staat Limburg, waar gaat het heen?
Duh duh duh da da da duh nuh nuh nuh nuuh, a serious quest!






Het verhaal van dit schilderij


ANGIE, FE-MALE, WAT IS JE BOODSCHAP? 

Ik ben wat later vandaag. Alles is wat later deze editie. Op weg naar de entree constateer ik dat ik niet de enige ben die later is. Wat een drukte. Allemaal gasten en pers, toe maar, tja, als je wint heb je vrienden, rijen dik, èchte vrienden.

Hee, kijk, da’s toevallig, door mijn vertraging ben ik precies op tijd om de reden van deze drukte te zien arriveren. Het universum werkt geniaal. Ieder in een eigen limousine, uit veiligheidsoverwegingen separaat of is sleet de reden van scheiding. De vraag of de passie voor de performance de verbindende factor nog is, rijst wel bij mij.

Ik heb ze al eens gezien in Landgraaf en was ook getuige van Jan’s grootste verdriet in Geleen 1979, ‘Walk and don’t look back’. De pers staat er bol van deze dagen, alsof er een soort eerherstel staat te gebeuren. Voor de een is dat wellicht zo, voor de ander niet eens een actief deel in het geheugen. Tis maar welke geest je hebt. Die tweede variant kan ik goed begrijpen, die werkt op spontane impulsen, de eerste is van orde en controle. Interessant dat juist deze van ‘keep on rockin’ in the free world’ spreekt. Die tweede variant brengt je ook voortdurend in de problemen in die eerste man’s vrije wereld, want je acteert niet zoals het verwacht wordt of zoals het hoort. Heel herkenbaar voor mij en misschien wel de grootste energie-slurper op een dag, als je er rekening mee houdt.

Dé meet & greet uit de Pinkpop-geschiedenis gaat vandaag vorm krijgen, Jan meets Mick on stage en wij zijn erbij. Zo is die inmiddels weggezet in de media en alle vragen van hen hebben daar ook betrekking op. Ontkomen aan deze kleuring is moeilijk.

Gewapend met mijn schetsboek en potloden ben ik inmiddels binnen. Een verhoogde controle check ging hieraan vooraf. Er zijn wel heeeel veeeel vrienden backstage. Ik pak een koffie, eventjes mijn balans vinden.
Op de wei is het anders, druk, doch met een andere energie. Opvallend hoe groot de spanwijdte van leeftijden is, deze credits moet je ze geven. Ouders met kinderen en zelfs kleinkinderen, allemaal voor diezelfde band aanwezig. Geweldig om dit over generaties te kunnen delen. De greatest rock & roll band in the world, the Rolling Stones. Mijn vader is ook een generatie-genoot van de Stones, doch hij koos voor die andere grootheid in de muziek, James Last.

Voor mijn gevoel heb ik een juist plekje op de weide gevonden om het optreden te volgen, ja perfect. Ik geniet met volle teugen, een caleidoscoop van herkenning. En, ik heb ruimte om op een andere frequentie de energie te ervaren. Mijn schetsboek krijgt kleur.

Weer thuis in het atelier roept een intake om aandacht, het is ‘Angie’. Dit nummer was een hit op onze fuiven, vroeger. Schuifelen. Dé manier om heel dicht bij die andere sekse te komen. Warm. Geen woorden nodig, just being in the flow.

Het juiste formaat doek is binnen en ik begin aan het schilderij. Al mijn gedachten, herinneringen en interpretaties spelen nu geen rol meer. Voor mij is schilderen een puur intuïtief proces, ik volg elke impuls met een groot respect en vertrouwen. Zij leiden mij over de weg naar het doel. Intuítief is ook de rechter hersenhelft. Daar kun je alleen komen via je hart. Het maken van een schilderij is een multidimensionaal proces, zo ook de uitkomst.

Mijn schilderijen leggen de vinger op de zere plek, doch reiken ook een oplossing aan. Dat krijg ik ook terug van beschouwers. Ik vind dat kunst dat moet doen, niet alleen problemen benoemen maar ook met oplossingen komen. Pas dan ontstijgt de expressie het ambacht.
Kunst heeft een functie, een boodschap. Wanneer dat zo is, wat is dan de boodschap van het schilderij naar aanleiding van het nummer Angie?

Om daar achter te komen moet je contact krijgen met het schilderij. In de vluchtige tijd waarin wij nu leven, is dat voor velen reeds de eerste uitdaging.
Je verbinden met het schilderij, of de energie van het schilderij, hoe doe je dat? Als eerste is het raadzaam om jouw linker hersenhelft iets om handen te geven zodat deze bezig en rustig is.
Vanuit de multidimensionaliteit zul je als beschouwer meerdere mogelijkheden hebben om in het schilderij te komen en er doorheen te gaan. Ervaar de magie. Probeer het zelf, of wanneer je dat wilt kan ik je van alles aanreiken voor deze weg.

Het proces wat ik ervaren heb vertelt over een groot hart, gespiegeld in twee ongelijke delen. Onafhankelijk van elkaar, doch onafscheidelijk met elkaar verbonden. Het schilderij heeft als titel ‘Fe-Male’, één woord òf twee woorden in één. Het verhaal van de rib van Adam komt om de hoek kijken. Hier zou Eva uit geschapen zijn. Is het niet andersom, komt ‘male’ uit ‘female’?
Interessant is dat het vrouwelijke lichaam het nieuwe leven draagt en schenkt.
Recent vroeg mij iemand waarom er maar zo weinig bekende vrouwelijke kunstenaars zijn. Mijn antwoord was dat ik denk dat zij reeds in een goddelijke scheppingskracht delen en daarmee het hoogst vervulbare ervaren.

Ons leven is zo eenvoudig dat het daardoor weer ongelooflijk complex is.‘Fe-Male’ belicht een aspect hiervan. In de dualiteit van het leven zijn we allemaal op zoek naar liefde, eigenliefde om specifieker te zijn. Onze grootste wens is het om weer verbonden te raken met ons innerlijke kind, die bron van oneindige vreugde en dat wat we als individu zijn en willen zijn. Om deze weg niet té eenvoudig te maken is er een spannend spel verzonnen, de dualiteit, de splitsing van één bron in twee onafscheidelijke delen die we juist als separaat ervaren. Deze ervaringen projecteren we groots om ons heen. Daarmee kunnen we een ander favoriet menselijk spel spelen, ‘zeik bouwen’. Geloof je me niet? Kijk om je heen, of beter nog, kijk in de spiegel.

Dat is precies wat ‘Fe-Male’ mij zegt: ”William kijk naar jezelf, waar is jouw vrouwelijke zijde in conflict met de mannelijke zijde, of andersom natuurlijk” waarbij dit natuurlijk weer onnatuurlijk is.
Ik ervaar die weg naar eigenliefde via het schilderen als zeer genadevol. Het lastige ervan is dat ik mijn directe omgeving gebruik als projectiescherm, vijf stuks welteverstaan. Hahaha, gelukkig zijn het sterke zielen die mij zonodig van katoen geven. En ik bezit de moed het spiegelbeeld recht in de ogen te kijken.

Terug naar ‘Fe-Male’. Het is een verbeelding van dat warme gevoel wat die onafscheidelijke verbinding tussen het mannelijke en vrouwelijke deel in mij voor mij kan betekenen. Een samensmelten van liefde. Dit geldt voor elke beschouwer trouwens.

En als je goed kijkt naar het schilderij herken je in het midden rechts het hoofd van Mick, met een hoedje op. Zou het, dàt hoedje? Neem de tijd en je ontdekt nog veel meer…!

‘Angie als Fe-Male’ heeft inmiddels een nieuwe liefde gevonden, in Zwitserland. Dat is binnen Europa en buiten de EU. Dat is de visie van een linker hersenhelft. Vanuit het hart is en blijft er een verbondenheid en is ze een kind van haar ouders. In dit geval van mijn mannelijke en vrouwelijke zijde, in verbinding.

Love You, I Am.




acryl op linnenhouten frame130 x 160 cm2007


… C is calling …
… the time is set to now …
… we know when we know …
… flag the matter …
… parade the time ….
… dance the grace …
… Mary go round …
… merry go round …


Het verhaal van dit schilderij


Een schatkaart 

Wat een prachtig weer. De zon schijnt en het voelt windstil. Een blauwe hemel met hier en daar een accent door een wolk gevormd, drijvend op een zucht; echt optochtweer. Het voelt als een knipoog naar de lente en precies dáár hoort de optocht ook thuis: aan het begin van een nieuwe ronde.
Carnavalszaterdag 2007, mijn kinderen lopen mee in de kinderoptocht van Gebrook, met hun school de Voeëgelsjtang. En ik, ik beleef deze dag op mijn manier.

Ik ga kijken bij de opstelling op de markt. Dat hele ‘rum herum’ vind ik spannend, daar gaat een speciale energie vanuit. Daar is iets mee. Optochten zijn sowieso mijn ding, en zeker een carnavalsoptocht. Waarom het mijn ding is, kan ik niet uitleggen, nog niet. Wat een optocht is en het hoe en waarom daarvan, daar kan ik meer over vertellen. Ik neem je mee op een ‘reis’ die ik mocht maken.

Op de markt aangekomen begroet ik een aantal mensen die druk bezig zijn met de voorbereidingen voor de ontvangst van alle deelnemers. De markt is het punt van vertrek en ontbinding van de kinderoptocht. Naast mij zijn er nóg enkelen die het spannend vinden om hier aanwezig te zijn.
Vanuit verschillende kanten klinkt er muziek door de straten, deels mechanisch, deels live. De deelnemers zijn in aantocht naar dit verzamelpunt. Ik sta in de volle zon als de eersten de markt op draaien. Een kleurrijk spektakel. Het zijn nu nog kleine optochten met ieder een eigen thema die zich verenigen tot een grotere. Er gebeurt iets met me en dat is niet alleen de vreugde-emotie bij het zien van dit tafereel.

Ik sta heerlijk in de volle zon. Ik geniet. De zonnestralen die mijn gezicht raken, vormen tezamen een bundel. Die bundel verbreedt zich en ik voel hoe ik opgetild word door de kracht van het licht. Ik kom met de voeten los van de vloer en tevens zak ik tot kniediep in de aardkorst. Dit herken ik, het is weer zo’n moment dat ik buiten tijd en ruimte geplaatst word. In vol bewustzijn ben ik aanwezig op de markt en ook in een parallel universum. Een beeld als een versmelting van twee films die je over elkaar heen geprojecteerd ziet en die je toch herkent als zelfstandige entiteiten. Zoiets. Zij gaan dan een dialoog aan in een tijdsverschuiving en geven mij inzage en informatie die normaal niet toegankelijk is. Man, wat kan ik van zo’n momenten genieten. Tijd voel ik niet en evenmin de beperking in ruimte, het perspectief is anders. En whop, dan is het weer voorbij, waar was ik? Na afloop lijkt dit eeuwig geduurd te hebben; het had net zo goed een vingerknip geweest kunnen zijn. De gelukzaligheid die zich meester over mij maakt wil ik continue voelen, ik wil dit moment niet verlaten. Het voelt als thuis.
Mijn lichaam reageert heftig, alsof ik een marathon gelopen heb en een recordtijd heb neergezet. Het kost veel energie. Paradoxaal genoeg voel Ik mij ook weer helemaal opgeladen met energie. En toch anders.

Alles komt er uit, gecomprimeerd in vreugdetranen. De lichtbundel van de zonnestralen heeft mij gestreeld als een penseel. Dit is het signaal, ik moet hier iets mee, ik weet ook wat. Zij zijn het transportmiddel van dat wat mij die dag wil bereiken, of is het berijken. Deze energie wil vertaald worden naar een schilderij, ik doe dat in alle zuiverheid die van mij gevraagd wordt.
Toch is er vandaag iets meer. De sluier blijft langere tijd open en dit wordt mijn metgezel die met mij de optocht loopt. Zelfs de nacht ingaand is ie er. Dit is een visioen, voor mij.
Wanneer de tijd rijp is, zal ik die ervaring verder beschrijven en delen.

Het schilderen op zich is weer een heel ander hoofdstuk. Dat wat ik bij de intake als totaalpakket heb ontvangen, moet ontrafeld worden. Elke afzonderlijke lichtstraal stuurt nu mede een haar van mijn penseel en plaatst de verf daar waar het wil komen. Ik ben de dirigent en met mijn handen componeer ik dat wat nog niet eerder gespeeld is en er toch reeds is. Delen in deze scheppende kracht is hetgeen ik als genade benoem. Het schilderij ontstaat.

Ja, ook ik heb behoefte aan antwoorden; klopt dit wel, is dat zo? Gelukkig is mijn reisgezel zo goed geweest de routekaart achter te laten van de reis die ik gemaakt heb. Sterker, ik heb daar zelf aan meegewerkt, dat is het schilderij. Het schilderij is een universele landkaart, misschien wel eerder een schatkaart. Zo een die je als kind zo graag gehad had om de verborgen geheimen te ontdekken.
De energie die in het schilderij zit, ontvouwt zich voor mij doordat ik mij ervoor openstel. Dat doet het trouwens voor elke beschouwer die de tijd en ruimte neemt of nemen kan. Het is deze energie die mij nu met een precisie naar informatie leidt, die al mijn vragen beantwoordt en twijfels wegneemt. Wat een toeval.

De cumulatie van deze ervaringen heb ik in een beknopte variant toegankelijk gemaakt in onderstaande beschrijving. Een beschrijving van het schilderij en van datgene wat de ontdekkingstocht heeft opgeleverd. Misschien wil je het lezen en zelf een ontdekkingstocht maken door het schilderij.



ACHTERGROND 

Sinds duizenden jaren vieren wij mensen het feest van ‘de nieuwe ronde’. Het hoort bij het leven, net zoals adem halen. De tijdsgeest zorgt voor vele varianten en afgeleiden. De kern van deze viering is echter gebleven in alle varianten en dat is de stoet, de optocht.
Carnaval is het feest van de nieuwe ronde, net zoals pasen, het begin van de lente, oud op nieuw, de dierenriem en vele meer. Het tijdstip van vieren is onder druk van politieke keuzes vaak niet meer synchroon met de natuur en de universele cyclus.

Carnaval kent in de vorm zoals wij het nu vieren haar oorsprong in het Rheinland, specifiek Keulen. Het Festkomitee daar heeft voor haar variant de Cybėle-feesten als blauwdruk genomen. Deze zijn via Rome naar Keulen en onze regio gekomen. In Frygië werden deze feesten 9000 jaar geleden reeds gevierd, archeologische vondsten bevestigen dit.

Beeld van Moedergodin Cybele in het Romeinse Rijk.

Moedergodin, ca. 6200 v.C. gevonden in Çatalhöyük



CONGREGATION 

Het is weer zover, congregation! Een hoge priester roept alle stammen op om samen te komen. Om te vieren dat het weer mag.
Zij komen met vaandels en lopen dan samen in een stoet in een richting die bepaald wordt door het moment. De vaandels vertegenwoordigen hun identiteit, doch meer dan dat refereren zij naar het fenomeen materie (lees ruimte). De stoet geeft uitdrukking aan het begrip tijd . Zij delen een weten en vieren dit. Er is een diepe verbondenheid met de natuur.
Door het opbouwen van een spanning die tot een ontlading komt in vreugde en feestgewoel, geven ze inhoud aan dit weten. Dit is nodig om afscheid te nemen van alles wat niet meer nodig is en waaruit lering getrokken is. Een nieuwe ronde geeft nieuwe kansen. Alles ligt open. Dit is het leven.

Het moment van oproep en samenkomen is de energie van het schilderij ‘Congregation’. Het vertelt het verhaal van de intenties achter dit samenkomen, de reden en het speciale gevoel dat er ontstaat bij de deelnemers. Elke deelnemer kent dit gevoel en is daar telkens weer naar op zoek, omdat het diep in het celbewustzijn zit. Het is een multidisciplinaire zintuigelijke ervaring die maakt dat je voelt dat je leeft, los van alle gecreëerde omstandigheden. Puur vanuit het hart tot in het hart.
Congregation kent alleen deelnemers; in een diversiteit en met respect voor de natuur en ieders natuur. Er zijn geen toeschouwers, iedereen is een onderdeel van dit fenomeen.



HEDEN 

Wie heden ten dage optocht loopt of heeft gelopen, kent dit gevoel. Emoties maken zich over je meester in vele verschijningsvormen.
Probeer dit gevoel van een carnavalsoptocht eens te combineren met een processie, wat ook een optocht is, met dezelfde oorsprong en dat alles in de periode van het begin van de lente, het moment waarop ook de dierenriem begint. Zoiets moet dat vroeger, duizenden jaren geleden geweest zijn. Kunnen wij ons dat nu voorstellen? In de kern zeker, het zit namelijk in ons celbewustzijn. Echter, wij zijn het waarom kwijt, en daarmee de richtinggever van het feest. Dat verklaart vele keuzes en niet-keuzes, discussies en non-discussies. Iedereen weet het en heeft gelijk. Dit is onze tijdsgeest waarmee we richting geven en de koers bepalen op zoek naar verbinding. Vrijheid is een groot recht, bewustzijn brengt ons verder op weg hiernaar toe.



SCHILDERIJ 

Informatie is mooi voor je ratio, voelen is nog mooier. Kijk of het schilderij je dat kan geven waar het voor staat. Kijk met je hart. Je kunt meer zien dan hier beschreven is.



VIDEO 



Moods

'congregation'


CONGREGATION g-pp-2921-004

passe-partoutformaat 29,7 x 21 cm
beeldformaat 16 x 11 cm

€ 99,00


CONGREGATION g-pp-2921-002

passe-partoutformaat 29,7 x 21 cm
beeldformaat 16 x 11 cm

€ 99,00


CONGREGATION g-pp-2921-001

passe-partoutformaat 29,7 x 21 cm
beeldformaat 16 x 11 cm

€ 99,00


CONGREGATION g-pp-3024-003

passe-partoutformaat 30 x 24 cm
beeldformaat 20 x 13,5 cm

€ 199,00


CONGREGATION g-pp-4030-004

passe-partoutformaat 40 x 30 cm
beeldformaat 29 x 20 cm

€ 299,00


CONGREGATION g-pp-4030-003

passe-partoutformaat 40 x 30 cm
beeldformaat 29 x 20 cm

€ 299,00


CONGREGATION g-pp-4030-002

passe-partoutformaat 40 x 30 cm
beeldformaat 29 x 20 cm

€ 299,00


CONGREGATION g-pp-4030-001

passe-partoutformaat 40 x 30 cm
beeldformaat 29 x 20 cm

€ 299,00


CONGREGATION g-pp-5040-004

passe-partoutformaat 50 x 40 cm
beeldformaat 39 x 29 cm

€ 399,00


CONGREGATION g-pp-5040-003

passe-partoutformaat 50 x 40 cm
beeldformaat 39 x 29 cm

€ 399,00


CONGREGATION g-pp-5040-002

passe-partoutformaat 50 x 40 cm
beeldformaat 39 x 29 cm

€ 399,00


CONGREGATION g-pp-5040-001

passe-partoutformaat 50 x 40 cm
beeldformaat 39 x 29 cm

€ 399,00






Het verhaal van dit schilderij


Vuurkorven knisperen in de tuin, de december-zon gaat onder in een nagenoeg heldere lucht. Wat een kleurenpracht boven het Limburgse landschap. De mega-tafel is gedekt. Een overvloed aan koude en warme gerechten begeleidt de rijkelijk aanwezige drank.
Ik ervaar een gezonde kriebel van spanning in de buik. Iedereen is nog bezig voor hèt moment. Rond 20:00 uur worden 70 gasten verwacht. Om 20:15 uur is het dan zover, een huiskamerconcert van Racoon. In Vijlen, bij Tasempio. Een ‘once in a life time experience’ blijkt later. Zonder uitzondering onderstreept door alle aanwezigen. Dit aan de vooravond van kerstmis, het is 23 december.
Dit kun je niet regisseren, wel kun je dit voorbereiden met de juiste attitude en energie. Hoe is dit zo gebeurd?

Racoon op Pinkpop en expositie Pers & Gast

Mei-Juni, eerder dat jaar. ’Een typisch Ierse klank’ is mijn eerste gedachte bij het horen spelen van Racoon op Pinkpop 2008. Wat ik denk is niet van belang, het gaat om wat ik voel. Ik neem de energie, vul mijn potje met zand, en voeg deze toe aan mijn verzameling. Heel zuiver voelt deze intake. Kennen doe ik de band niet en toch voelt het heel vertrouwd. Klein in spot, groots in gebaar.

Inmiddels groeit mijn verzameling ‘potjes met zand’ gestaag en vraag ik me af wanneer ik deze allemaal zal gaan schilderen. Of ik ze überhaupt ga schilderen. Deze in ieder geval wel.

Tijdens de 2008-editie heb ik een expositie backstage in Pers & Gast met schilderijen gebaseerd op de energie van optredens tijdens Pinkpop 2007. Mijn expositie is de voorloper van wat nu door het Bonnefanten als pop-up museum ingevuld wordt aan de publiekszijde van het festival.
De bewegingen door mij gemaakt die drie dagen op het terrein vormen een spirografische vorm, van de podia naar P&G en terug in willekeurige volgorde. Door het repeterend karakter lijken de dagen op elkaar, qua lijnenspel althans. De diversiteit zit in de ontmoetingen. Naast o.a. Frans Timmermans bezoekt ook Giel Beelen de expositie. Hij maakt mij zowaar een compliment. Daarna beleef ik met hem een mystiek moment, zo benoemt hij het, op de weide backstage tussen de geparkeerde auto’s. Dit is de intake voor zijn persoonlijk energieportret. Ooit, wanneer het past meer hier over.

rechtop

Pinkpop is weer voorbij. De tijd voelt rijp om aan het schilderij over Racoon te beginnen, 180 cm hoog, 100 cm breed, ik moet een doek halen. Dit is geen standaard-voorraad-formaat bij mijn leverancier, het moet op maat gemaakt worden. Mijn behoefte om te schilderen is groter dan het geduld om op een op maat gemaakt doek te wachten, dus besluit ik om tevreden te zijn met iets dat in de buurt komt. Thuis blijkt dit een vergissing te zijn. De energie die mij de impulsen geeft voor het schilderen is het absoluut niet eens met de maatafwijking. Starten is onmogelijk. De juiste maat moet er alsnog komen. Het uiteindelijk trouw volgen van de impulsen wordt beloond. Het tempo waarin het schilderij ontstaat, compenseert de tijd die ik rationeel als verloren betrachtte. Dit gebeurt om mijn vertrouwen in mijn intuïtie te laten groeien. Geweldig hoe het universum voor mij functioneert. Door mij te scholen in vertrouwen en keer op keer bewijzen aan te dragen, kan mijn intuïtie als ware kompas gepositioneerd worden.

Het schilderij is klaar en staat rechtop voor mij. Het voelt als een deur, in afmeting. Komt dat door de kleur en opbouw? Het doek vraagt mij om binnen te treden. Fysiek ben ik op gelijke hoogte, en toch voelt het schilderij op dat moment groter.
De diepte van het donkerblauw aan de bovenzijde is erg aanwezig, zonder de overhand te nemen. Dik, pastueus opgezet als een rotsformatie. Een opening naar een andere dimensie. Dit speelt een rol in de ruimtebeleving die ik ervaar door naar het schilderij te kijken.

Wanneer een schilderij klaar is, heb ik tijd nodig om van maker naar beschouwer te verhuizen. Eenmaal daar aangekomen, begint voor mij het spel van de openbaring en de vreugde van de verbazing. De titel van het schilderij is: ‘Oprecht’. Kort en o zo passend. Het formaat lijkt de titel te ondersteunen. Het spel van ontdekken kan beginnen.

Van onderop rechten zich gestaltes naar boven. Voor mij vijf, vier links en één rechts. Uit een bodem van los zand ontstaat een stabiele uitdrukking als ware het een delegatie van de witte broederschap die zich buigt over het thema van de tot uitdrukking gebrachte energie.
De vorm die de splitsing veroorzaakt doet me denken aan een navelstreng. Uit het universum naar deze beeldengroep, of vanuit deze beeldengroep, zoekend naar een contact met het universum. Net zoals je vanuit je kroonchakra een ‘laserstraal’ in het universum stuurt bij een meditatie, gelijk de contactsleper van een botsauto op de kermis. Die navelstreng krijgt deels de snoet van een visachtig wezen. De wezenheden komen met hun kruin op gelijke hoogte. Deze laag vormt de waterspiegel die ik al zwemmend van onderen benader. Boven mij rijzen de bergen vanuit de zeebodem tot ver boven het tafereel uit. De prisma-werking met de breking van het licht laat mij in de breedte zien wat ik normaal over deze afstand niet zou kunnen waarnemen. Daar gaat het om, waarnemen wat niet mogelijk geacht wordt onder de deken van conditioneringen en vanuit een ander perspectief, lees zichtlijn, inzicht, wel kan.

Het hele beeld roept een parallel gevoel bij mij op van mijn bezoek aan Rapa Nui, het Paaseiland. Alsof ik nu die schildpad ben die ik daar geruime tijd bewonderd heb, mogelijk meer dan tweehonderd jaar oud volgens de inwoners, gezien zijn grootte. Onbekommerd zwemt hij zijn rondjes in de baai en om het eiland, de Moai begroetend. En dat met een natuurlijkheid ten opzichte van het weten, daar waar wij zo naarstig naar op zoek zijn.
Rapa Nui betekent navel van de aarde. Volgens overlevering komt al het nieuwe leven op aarde via dit kanaal naar binnen en wordt het vanuit hier gevoed. Het vindt zijn weg naar de juiste plekken via de aderen van Gaia, onze moeder aarde.
Mijn persoonlijke spirituele ervaringen op de krachtplekken van dit eiland zijn diepgravend en life changing in opvattingen voor mij geweest. Ja, van dat bezoek heb ik nog vele potjes zand die wachten op een expressie.

Oprecht

Barbara zoekt een nieuwe levensinvulling en begint Tasempio in Vijlen. Een galerie en proeverij. Centraal staat de tafel die zij van thuis uit kent, daaraan wordt alles besproken en opgelost, met eten.

’Oprecht’ is een werk binnen de expositie van mij in Tasempio. Het is december en 3FM Serious Request heeft een huiskamerconcert van Racoon in de veiling. Je raadt het al, hoe vet zou het zijn als…! Een idee wordt een plan en het plan wordt in werking gezet. Bieden maar, hoe werkt het en hoe ver moet je gaan. Sjang heeft daar ruime ideeën over. Peter begint reeds met de looks & feels en teasers voor het event; mocht het binnenhalen slagen. We willen dit als een kerstverrassing wegzetten. Zo’n klus is Peter toevertrouwd.
Sjang blijkt net iets ruimer ingezet te hebben dan de concurrentie, hij lacht op zijn bekende manier. Barbara straalt van geluk. Dan begint de communicatie met de 3FM SR organisatie. De band komt om 20:15 uur, speelt 15 minuten en vertrekt dan weer, meteen, zo wordt gemeld.

Binnen brandt de open haard en het vuur gaat de dialoog aan met de vuurkorven buiten. Blijft fascinerend het element vuur. Onbewust speelt het de rol van rustbrenger in de aanloop naar het huiskamerconcert.
Daar komen de 4×4’s van 3FM SR, vol met signing, niet te missen. Dit is het technische team en de verslaggeefster. Even later gevolgd door de band. Ze zijn vroeg, nog niet alle gasten zijn aanwezig. Zal toch niet zo zijn dat enkelen het gaan missen….
We ontvangen Racoon met eten en drinken. Zij zijn oprecht geïnteresseerd in de locatie waar ze terecht gekomen zijn en in de aanwezigen. Ze bekijken de schilderijen. Dan ziet Bart, de zanger, een bordje met Racoon naast een schilderij. “Hey Wil, wat is dat, onze naam hangt aan de muur hier?!” Ik geef hem tekst en uitleg over het schilderij en wat mij beweegt dit te maken. Bart is geraakt. Dan begint hij te vertellen: “Wij trekken volle zalen bij onze optredens en verkopen CD’s. Wij kunnen inmiddels leven van onze muziek. Toch vragen wij ons af, snappen mensen wat we willen uitdragen met onze muziek? Wanneer ik dit dan lees (Bart doelt op de quotes) en jouw verhaal hoor met dit schilderij, dan is dat bulls eye”. Hoe groot kan een compliment zijn?

De opa van Bart speelt een belangrijke rol in zijn leven; diens wijsheden vormen een basis van waaruit Bart muziek maakt. Zijn opa is bezig met de dood, niet als einde doch als nieuw begin. Op een zeker level vinden wij elkaar, ook al vliegen we dit vanuit een andere richting aan.

Ons gesprek en de hartelijke sfeer in Tasempio dragen bij aan een bijzonder energieveld. Vanuit dit veld maakt de band een keuze voor de playlist. Bart laat mij deze lezen en vraagt of het goed is zo. Ik kijk hem vragend aan omdat ik iets niet begrijp. “Moet ik hier uit kiezen?” vraag ik hem. Dit past niet binnen 15 minuten namelijk. Ik zeg: “Geweldig Bart, kies jij, verras ons”.
Er is ook een radio- en tv-verslag van het optreden. Nog even wordt er contact gezocht met het Glazen Huis, Giel Beelen zit hierin. Verslaggeefster Miranda maakt melding van zijn energieportret dat ook in Tasempio aan de muur hangt. Dit komt erg dicht bij voor hem op dat moment, hij heeft het nog nooit gezien. Op zijn Giel’s gaat hij hier mee om. Dan begint Racoon aan hun kwartier, denken wij.

Een akoestisch optreden. Zachtjes nemen de klanken van Racoon ons mee in een sfeerbeeld, heel sereen. De ademhaling en stemgeluiden van de aanwezigen zijn op gelijke hoogte als die van de band. De rol is anders, zij zijn de reisleiders. De reis leidt ons door hun landschap van nummers vanuit de Zeeuwse duinen naar de Limburgse heuvels. Die avond een hele goede match. De hele playlist wordt afgewerkt en langzaam beseffen wij dat we onderdeel zijn van iets heel bijzonders, zo vlak voor de kerst. Wauw.

Het optreden is gedaan en de band blijft hangen; zij vinden het gezellig. Er wordt veel verteld. En ook wat genuttigd. Ik sta buiten in de wei en mik richting het hek. Dan zegt een stem: “Hey Wil, ik vind dit ook zo heerlijk, vrij in de natuur. Ik hoop dat Sjang dit goed vindt”. Een lach klinkt, een paar meter verder staat Sjang van dezelfde vrijheid te genieten.

Binnen raak ik met Dennis in gesprek, de gitarist met die mimiek tijdens zijn spel. Hij beweert dat alle liedjes reeds bestaan en door het universum zweven. Je moet het geluk hebben dat zo’n liedje jou treft. Soms gebeurt het dat een melodie een bouwvakker op de steiger raakt. Deze fluit dan de hele dag dit deuntje en is het na het douchen weer kwijt. “Zonde”, zegt hij. Ik begrijp wat hij zegt en ga daar deels in mee. Echter, ik beweer dat je die melodie kunt opzoeken, dat je bewust ervoor kunt zorgen dat die jou raakt. Hij kijkt mij verbaasd aan. Dat is nou precies wat ik doe met schilderen, bewust die energie van dat wat tot expressie wil komen, opzoeken. Wat dan met mij gebeurt, lijkt voor sommigen misschien als extra terrestrial, voor mij voelt dat juist als mijn natuur aan. Dat wat ik als kind heb moeten afleggen, kan ik me nu toestaan. Buiten de gebaande paden treden in de ruimste vorm. Het vraagt slechts om één ding; vertrouwen, en dat ook weer in de ruimste zin. Daar liggen elke dag weer de beproevingen. Ik kan van Dennis’ gezicht lezen dat hij liever wacht op een toevalligheid en blij is dat ik dat heb en hij niet.

De chemie tussen de aanwezigen en Racoon in deze hele setting zorgt voor nog een verrassing. ‘Zugabe’, uit eigen beweging beginnen zij nog een sessie te spelen. Een aantal verzoekjes, er zijn fans aanwezig. Dit doorbreekt iets waar je alleen bewust van bent als het gebeurt. Wij worden met z’n allen onderdeel van de band, wij zijn als een fellowship, samen op een gemeenschappelijke missie.

Om 1:00 uur ’s nachts vindt de chauffeur van de mannen het de hoogste tijd om de reis naar Zeeland in te zetten. Nog ene, ja nog ene, en dan zwaaien wij ze uit. Wauw, wat een ervaring, tot diep in elke cel van mijn lichaam geraakt. Het begrip tijd krijgt ook in de 3D-wereld een ander perspectief. De aangekondigde 15 minuten zijn 5 uur geworden en niemand die twijfelt aan de relativiteit van tijd.

Wij kaarten nog na en ruimen op. Iets tikt op mijn schouder en ik draai mij om. Het schilderij kijkt mij aan en lacht. Alsof ik die uitnodigende deur ben binnengegaan en mijn ervaring van het Paaseiland een waarheid heeft gevonden in het optreden van zojuist. De magie van de schilderkunst. Heel natuurlijk en heel ‘Oprecht’.




acryl op linnenaluminum frame190 x 140 cm2016


… handen als veren zo zacht …
… geknakt telkenmale vingers buigen …
… de wijsheid van de kristallen …
… klinken de tanden bloot …
… spreken de tanden sleet …
… twee laarsjes dansen op het altaar …
… hier is …

‘Zucht, Het Woord, De Tanden Spraken Zacht’

Het is ca 9:00 uur ’s ochtends. Onze touringcar stopt aan de Kruisstraat, tegenover het Thermenmuseum in Heerlen. Het moet 1984 geweest zijn, althans volgens het teruggraven in mijn herinnering. Beelden van gebeurtenissen heb ik helder voor ogen; jaartallen vind ik doorgaans oninteressant.
Hier pikken we onze reisleider voor vandaag op, Nic. Tummers, kunstenaar, leraar, politicus en vader van een groot gezin. We zijn onderweg als voorbereiding op een studieproject binnen mijn opleiding. Het programma van deze dag leidt ons langs de woningbouw ontstaan in de mijntijd en andere architectonisch waardevolle bouwsels in de regio. Een uitermate begeesterend relaas komt op ons af; als je niet gretig bent, word je het nu wel. Nic. is een kenner van zaken en een getalenteerd spreker. Hij verbindt kleine details met grote perspectieven.
Deze dag tekent een eerste ontmoeting, toen niet wetende dat er nog vele zouden volgen.

Wanneer Nic. ergens spreekt, maak je tijd daarvoor vrij, omdat het de andere mogelijkheden van tijdsbesteding overschaduwt. Zoiets als een Michelin-aanduiding meldt: ‘de moeite waard om om te rijden’. Je gaat altijd rijker naar huis door de aangereikte informatie; het belangrijkste is dat hij in staat is om een dialoog in jezelf teweeg te brengen. Hij dwingt je met een ogenschijnlijke vrijwilligheid om na te denken. Knap. Voor zo iemand kan ik bewondering hebben.

In de jaren volgend op deze tour ontmoet ik Marjo; overduidelijk dat zij mijn levenspartner is, zegt een stem in mij. De dans heeft tijd nodig. Marjo’s vriendin Anita gaat een dans aan met Udo, de trompettist van een sjpaskapel. Ja, carnaval is een geschikt platform om relaties te beginnen of om ze te bezegelen. Udo blijkt de zoon van Nic.
Later, via mijn zakelijk acteren, ontmoet ik de fotograaf Klaus, ook een Tummers. Nog weer later stapt ook Kristianne, kunstenaar opererend in de regio Nijmegen, in de kring. Verjaardagsfeestjes geven mogelijkheden om ook andere kanten van mensen te belichten. Mijn beeld van Nic. groeit.

Zo ontdek ik het levenswerk van Nic. Hier gaat een niet-gearticuleerde wens achter schuil. Hij heeft de bloei van de mijntijd meegemaakt en dat wat het met mensen heeft gedaan. Heerlen-Amsterdam-New York is de dan geldende lijn, zegt hij. Om daarmee de grootheid van weleer te duiden. Wauw. Mogelijkheden zien op alle gebieden, niet beperkt tot een economisch model. Kunst speelt daarbij een belangrijke rol.
Ook het verval en de daarmee gepaard gaande problematieken worden door hem benoemd. Wederom neemt Heerlen een prominente rol in de lijn met Amsterdam en New York in. Het grote verschil is dat de beide andere steden een fundament hebben, een structuur van waaruit zij uitdagingen het hoofd kunnen bieden. Het hoofd van Heerlen lijkt met de mijnsluiting te zijn vertrokken.

Merkwaardig dat iedereen hetzelfde wil voor de regio, gevangen in containerbegrippen dan weliswaar, doch dat de manier van hoe er te komen belangrijker wordt dan het doel. Is dit een erfenis waar de schenker van zoek is? Exemplarisch is het gedrag wel.
Dit zijn de uitgesproken momenten voor zelfreflectie. Is daar de moed voor?

Terug naar Nic.’s levenswerk. Hij heeft een bibliotheek opgebouwd, bestaande uit duizenden boeken geordend in een kast die het hele huis over alle verdiepingen beslaat. Twee instap-richtingen, een horizontale en een verticale, vinden elkaar in een diagonale lijn. Kunst in alle vormen met de bijbehorende denkbeelden: filosofisch, psychologisch, spiritueel, maatschappelijk, historisch, ambachtelijk, technisch, economisch… vanaf de revolutie. Indrukwekkend in volume, nog verrassender in content en gebruik. Zoals zijn voordrachten relaties weergeven, gaan er in deze verzameling nog veel meer schuil die het daglicht willen zien. Een vrucht van onze regio, komt deze tot bloei of vervalt hij in verderf?

De persoon en zijn betrokkenheid bij de ontwikkeling van onze omgeving, en de werking van zijn performance op mij, is de aanleiding geweest om een portret van hem te willen schilderen. Daarnaast geeft het mij de mogelijkheid een perspectief te schetsen waarin ik zijn ziel ervaar. Hij heeft ingestemd.

Zijn eerste reactie bij het zien van het resultaat was: “Hier kun je geen smoesjes tegen maken”.
Deze woorden moet ik in respect op gelijke hoogte retourneren richting zijn levenswerk en dàt toevoegen wat gearticuleerd moet worden. Het gaat om meer dan iets fysieks; het is de geest en de begeestering die ervan uitgaat. Ook een mentale zijde speelt een rol, de kans op een attitude-aanpassing. Trots uiten. Deze trots vervolgens omzetten in daden. Ik doe dat met mijn schilderkunst.

Het schilderij, het energieportret van Nic., laat onder in het midden een kribbetje zien. Dat heeft alles met een persoonlijk verhaal van doen, daar moeten jullie hem zelf naar vragen. Het heeft ook een universeel aspect en dat gaat ons allen aan. Dat kribbetje staat in Heerlen aan de Schoolstraat 1 en wil bezocht worden, door wijzen. De wijzen die de ster gevolgd hebben omdat ze iets begrepen hebben. De bezoekende herders komen niet alleen; zij brengen hun kuddes mee. Ook de hoedende herders hebben begrepen dat door het koesteren van deze plek een verbinding geslagen kan worden van het verleden naar de toekomst zonder dat deze qua vorm vastligt.

De locatie van de villa geeft zicht op een stukje historie dat verder teruggaat dan ons actuele geheugen, ook mijnen, Romeinen. De kop van de Schoolstraat met de Kruisstraat wijst de weg naar twee instituten, van ambacht en engineering. Een plaats in de recente historie. Doch de content van deze villa spreekt kunst, gebezigd in het atelier door Vera en over verdiepingen verdiept door Nic. De villa spreekt: “kunst is de weg naar nieuwe inzichten, nodig voor onze toekomst”.

Rest de daad dit vorm te geven en deze plek op te nemen als een icoon, nodig om verbindingen aan te gaan. De moed tonen om bruggen te slaan tussen gebieden waar het liefst kloven gezien worden. Door zelfreflectie bewustzijn verruimen met kunst als generator.
Lopende initiatieven met betrekking tot regio-ontwikkeling kunnen deze verantwoordelijkheid nemen. Een kribbetje als nest, als broeinest voor nieuwe articulaties. “Hier kun je geen smoesjes tegen maken”, sterker “Hier màg je geen smoesjes tegen maken!”.




acryl op linnenaluminium frame140 x 170 cm2017


…wij is het woord op de wei…
…een kruisboog…
…een kruis boog…
…van vader en zoon…
…van vader op zoon…
…zoon op…
…vader van…
…en…


Het verhaal van dit schilderij


Knielend, een knie omhoog, in een hoek van 90 graden tussen lichaam en grond, de andere knie op de grond. Dit is de typische houding van een toegewijde zwaardvechter die tot ridder geslagen gaat worden, zo uit een film. Of van die ridder richting zijn koning. Koning, dat treft: zojuist heeft zijn schutter voor de tweede keer op rij de vogel geschoten van broederschap St. Sebastianus in Kerkrade. Allen stuiven naar hem toe om hem te feliciteren. Hij staat in het middelpunt, terecht, het is koningsschieten vandaag. De knielende is zijn spanner, hij verzamelt en reinigt de pijlen. In een speciale hoes worden ze in numerologische volgorde opgeborgen. Plichtsgetrouw voert hij de handelingen uit en af en toe kijkt hij naar de menigte naast hem.

Een lach op zijn gezicht spreekt een trots uit, doch ook een afwezigheid. Ik ga hem feliciteren. Zonder spanner geen koning. Er hangt iets onbestemds om hem heen, zo lijkt het. Voor mij een impuls om hem te vragen of het gepast is dat ik deze energie uitdiep. Instemming volgt. Ik voel dat ik dit ga vertalen naar een doek. Mijn iPhone geeft als tijdstip 17:17 uur aan. Meegenomen door een persoonlijk aspect, word ik naar een universeel thema gevoerd. Mooi dat hij dit toestaat. Inmiddels zijn de broeders zover dat zij hun ritueel kunnen gaan afwerken. Eerst op de weide en dan in optocht naar de kerk, de deken en de burgemeester. De spanner is geen lid van de broederschap, maar heeft wel een plek in deze stoet. Trommel en fluit klinken. Ze vertrekken; de leider bepaalt de route en draagt een staf waarmee hij richting geeft. Vader en zoon vandaag samen in beweging. Voor mij een mooi beeld, zeker na het voorafgaande. Ook een wezenlijk aspect van het schilderij.

In mijn atelier open ik het verzamelde ‘potje zand’. De persoonlijke zaken laat ik persoonlijk, in respect. Het universele aspect is voor ons allen interessant. Beide zijn opgetekend in het schilderij en de beschouwer die het moet zien, zal het ervaren.

Een serie vragen dient zich aan. Wie is de dienaar en wat wordt gediend? Brengt het dienen een last met zich mee en wiens last is dat dan? Wanneer de spanner zo belangrijk is, waarom heeft hij dan geen status binnen het fenomeen? Tot welke verhouding kunnen we deze metafoor terugbrengen?

Een voor mij interessant gegeven is dat dit schilderij twee zichtzijden heeft. De eerste is zoals getoond en in de richting van hoe het geschilderd is. Zie ik een koning en koningin, of algemener, een mannelijk en vrouwelijk figuur? Bij wie hoort de knieling?

De tweede kijkrichting is 90 graden kantelen met de klok mee. Een masker zonder uitgesproken of benoemde ogen met een weelderige verenpracht. Het heeft iets sjamanistisch. Deze beelden vallen mij het eerste op. Daarnaast zijn er meerdere figuren en gezichten te zien. Dat is de ruimte voor ieders eigen universum. Laat onverlet dat het passend kantelen voor een schilderij van mij hoogst uitzonderlijk is. Heb het slechts één keer eerder meegemaakt. De middagzon op het schilderij maakt het beeld ‘ ‘electrifiing’ en straalt een verlichte rust uit; ik ervaar het als een healing voor de beschouwer. Mijn hart groeit bij het aanschouwen. Zo groeit ook het beeld. Wat in eerste instantie eenvoudig lijkt, geeft een veelvormige rijkdom prijs. Het heeft gewacht om met mij te praten totdat ik mij opende. Mijn respect naar het verhaal neemt toe. Zo ook naar de initiële knielende houding. Ik wil meer te weten komen over de vader-zoon verhouding. De tijd zit mee, 17: 17.




acryl op linnen190 x 170 cm2012


… accepteert het leven …
… het basaal aardse …
… leven is het oppakken van kansen …
… daarmee verdien je je vleugels …
… talent kan skippen, generatie om generatie …
… het doen en het nu verbinden …
… dit is als de VADER-ZOON relatie …
… de complexiteit van heel het leven is voelbaar
 ondanks de schuurpapier eenvoud …


Het verhaal van dit schilderij


“You showed me feelin’s, that I, I’d never find… oh baby love”!
Het hele veld beweegt, van voor tot achteren, van links naar rechts. De animerende zangeres Joyce Kennedy krijgt dit rond het middaguur al voor elkaar. Mothers Finest, what’s in the name. Geweldig.
Mijn eerste ervaring met de grasweide van Pinkpop, in Geleen. Hier ging je naartoe met een deken als territorium-afbakening. Deze plek deelde je in het begin van de dag met je vrienden. Een koelbox en een kratje bier waren de bakens. Later op de dag vervaagde deze grenzen, zoals meerdere conditioneringen en begrippen dat dan ook deden.

Een jaar eerder had ik de weide niet gehaald. Onderweg naar ‘Radar Love’ stond ik als net 15-jarige braaf in de rij voor de ingang aan de Irenelaan. Plots werd deze bestormd. 50 tot 100 man zagen dit wellicht als de ultieme rock&roll-vrijheid om zonder toegangskaart met geschreeuw en geweld chaos creërend zo binnen te geraken. Ik zag hier weinig ‘Love’ in. Na een terugtrekkende beweging heb ik de omgeving gescand. Het beeld werd voor mij eerder grimmiger dan verlichtender. Er was toch zoiets als flower power?! Dit was geen Top-Pop yeah. Tijdelijk mijn aftocht dan maar ingezet naar de Beekhoverstraat, daar stond mijn fiets bij ome Leon en tante Mariet. Het festival heb ik in de periferie gevolgd vanuit mijn uitvalsbasis daar.

Een cocktail van dit soort ervaringen begeleidden mijn jarenlange bezoeken aan Pinkpop. Altijd iets onverwachts, al liggen de uitersten nu op een veel filigraner niveau. Veel is veranderd, qua context en content, doch bovenal ikzelf. Nu sta ik op de wei met mijn schetsblok. De energie van de muziek intrigeert mij nog steeds. Ik ervaar het en absorbeer het. Erin duiken om me te verliezen, zoals na de eerste aangeslagen toon 10 meter verder op het veld staan zonder je voeten aan de grond gehad te hebben, heeft plaats gemaakt voor een andere dimensie. Een ontmoeting op een andere frequentie.

Landgraaf 2009. Tot aan mijn enkels sta ik in een ‘deken’ van plastic bekers. Geen koelboxen meer, geen kratjes. Zelf meegenomen f&b is niet toegestaan. Uit veiligheid. Het aanbod echter is ruim en rijkelijk, voor ieder wat wils. Veiligheid is een issue op alle fronten, tot het weer aan toe. Door de jaren heen hebben alle toeschouwers met hun ideeën en gedrag meegebouwd aan het festival. Door anticiperen van de organisatie heeft dat mede de context bepaald tot wat het nu is. Het festivalhuis staat. En toch gaan we bouwen.

“We’re gonna build a house…”. Op de klanken van de muziek van Bruce Springsteen word ik meegenomen uit de context naar de content. Heerlijk, afdwalen van dat wat er om me heen gebeurt. Ik sta het toe en geraak in een parallel universum. Altijd op zoek naar de waarheid achter het ogenschijnlijke, vind ik weer een aansluiting. Ik hoor Bruce en ik zie Bruce. Ik ervaar de energie van zijn ziel. Elke ontmoeting heeft een boodschap. Deze neem ik aan. Is Bruce de cumulatie van al mijn ervaringen op Pinkpop? Of zijn dit slechts de portalen naar mijn bredere levenservaringen die op de frequenties van deze tonen nu mijn verhaal aanstippen? Mijn universum. Ik zie een groot licht dat zonder aarzeling het leven aangaat zoals het voorbij komt. Op mij komt hij over alsof hij zijn vleugels reeds verdiend heeft en ons allen laat zien hoe door de 3D-materie heen te gaan valt om dit ook te bereiken. De informatie is veel en begrijpen doe ik het. In detail vertellen is een ander kapittel. Gelukkig ben ik als schilder gekomen en kan ik de boodschap vertalen naar een doek. Dat geeft de energie weer van mijn waarneming en is door zijn multidimensionaliteit op meerdere niveaus toegankelijk. Een lichtend leven zie ik, vleugels, een engel?

Deze ervaring neem ik mee – als een potje zand van het strand – om later te kunnen uitwerken. Tijdens een expositie in Het Leopoldskerkje in Meerssen besluit ik dit te doen. Het is 19.00 uur, het schilderij is klaar. In rust gun ik mij het moment het eindresultaat te aanschouwen. Bruce klinkt via de cd-speler. De expositie is gesloten doch de deur is nog uit het slot. Plots staat een koppel binnen. “Hi there, it’s Bruce, we like ‘m too. Never miss a home concert. We’re from New York, real fans”. We komen in gesprek en er worden uitvoerig foto’s gemaakt van mij en het schilderij, met en zonder hen erop. “We like the painting”. Zij zijn op tour door Europa, zo in Maastricht geraakt. Waar ze nu zijn en hoe ze er gekomen zijn, weten ze niet. “Mierssen ahh?” Het is puur toevallig, “We felt and the door from the house was open”. Na deze warme ontmoeting gaan zij weer verder. Ik land en ben weer met beide benen op de grond. Oops, foto’s en namen, snel achter ze aan… alsof ze opgelost zijn in lucht. Er is niemand meer te zien in een bredere omtrek van de kerk.
Terug voor het schilderij kom ik pas echt terug op aarde. Wat was dit? Inmiddels is Marjo gearriveerd, ze komt mij ophalen om naar huis te gaan. Ze kijkt mij vragend aan. Kijk, zeg ik, dit is: ‘A Light Live’.

En ja, het heeft voor mij alles te maken met …. “we’re gonna build a house of Love”




acryl op verstevigd katoen160 x 120 cm2013


… sereniteit ontvouwt de innere schoonheid
 van waarde…
… de glimlach mystificeert tijd en ruimte
 naar een wederkerende begroeting…
… van ervaringsmogelijkheden multidimensionaal
 verbonden tot één …
… dragen is bekleden als bekleden dragen is…
… het gewaad begeesteren is het bewonen
 van een koninkrijk…
… mijn plek is het bewonen van mijn gewaad…
… bekleden in waardigheid …


Het verhaal van dit schilderij


Het doek ‘Mon Habit À Roi L’Isa’ heeft voor mij iets mystieks. Al vrij snel tijdens het schilderen voelde ik het mystieke van de ‘Mona Lisa’. Over de ‘Mona Lisa’ wordt veel gespeculeerd. Ik zie haar glimlach als een symbool voor het weten, het ‘geheim-weten’. Daar waar al zolang naar gezocht wordt en waarvan verteld wordt dat geheime genootschappen dit bewaken.

Voor mij houdt dit weten in: het weer verbinden met de vrouwelijke kracht en het kennen van de universele wetten. Naar mijn aanvoelen had Leonardo da Vinci daar bewust weet van. Hij laat ons dit weten door deze mystieke glimlach van een vrouw. Daardoor zou je bijna de magische kracht van de handen over het hoofd zien. Met deze handen zet je het weten om in handelen. Het zijn dezelfde handen die terug komen in het ‘Joods Bruidje’ van Rembrandt. Ook hierin zit een verwijzing naar het vrouwelijke versleuteld en de wijze hoe er mee om te gaan. Voor mij is het ‘Joods Bruidje’ Rembrandt’s ‘Mona Lisa’.

In de titel van mijn schilderij zit de naam Mona Lisa versleuteld ‘MON habit À roi L’ISA’. Wat betekent dit ‘mijn habijt voor de koning van Isa’? De koning van Isa is Jezus. Jezus was iemand met een hoog bewustzijn en van daaruit een lichtend voorbeeld. Je hoeft geen prins te zijn om een ware ‘koning’ te worden. Daar is iets anders voor nodig.

Het geheim-weten en het vrijgeven hiervan is gekoppeld aan ons bewustzijn.
Pas wanneer wij een wereldvrede aankunnen en het mystieke weten niet inzetten om oorlog te voeren, zal het zich aan ons openbaren. Om ons bewustzijn te vergroten is respect, integriteit en waardigheid nodig.

Het schilderij verhaalt over ‘het gewaad van waardigheid’: waardig je functie bekleden en de verantwoordelijkheid nemen die daarbij hoort. Wie durft het aan?

Zie de pracht en de rijkdom van wat een habijt kan zijn. Een etaleren van wijsheid. Dit schilderij appelleert aan de persoonlijke vraagstelling: ”Ben ik waardig om deze functie te bekleden? Is mijn attitude zo dat ik deze pracht kan dragen?”
Het bekleden van een functie betekent dat het kleed bij de functie hoort en niet de functie bij het kleed.
Het kleed is een uiting van waardigheid en integriteit, passend bij het uitoefenen van de betreffende functie. Het uiterlijk maakt zichtbaar wat de functie vertegenwoordigt. Zonder deze inhoud heeft ‘het habijt’ geen bestaansrecht.

Een historische glimlach articuleert deze weg naar wijsheid.


Ontstaan


‘Mon Habit À Roi L’Isa’ maakte deel uit van de expositie ‘Believe Inn, My Little Herb Garden’, die plaatsvond in de periode maart-juni 2014 in Design Hotel Maastricht/Brasserie Flo. Het schilderij is ontstaan in de aanloop naar deze expositie. Het centrale doek van deze expositie “Satellites of Love, Ix Embras Um”, een “live painting” van een ontmoeting met de TEFAF-organisatie, moest nog gemaakt worden. ‘Mon Habit À Roi L’Isa’ staat in relatie met dat wat nog moet komen op het moment van de schepping ervan.

De twee doeken hebben een thematische verbinding met elkaar. Waar ‘Mon Habit À Roi L’Isa’ verhaalt over het bekleden van functies met waardigheid, zoomt ‘Satellites Of Love, Ix Embras Um’ in op het bekleden van functies binnen de kunstwereld.